"Hayata Dair Yapriko Yazıları" yazmaya, eski bir dost sayesinde başladım.
Şimdi, evimden çook uzakta, aslında evim neresi gerçekten diye düşünmeye geldiğim bu uzak yerde, tekrar buluştuk o dost’ la.
Peşimi bırakmadan, “Yazmalısın, yazmalısın, yazarak anlatmalısın!” diye itina ile ısrar etmeseydi a dostlar, sizlerle de buluşamazdık kelimelerde...
40 yaşına gelmeden, yapılması gereken şeylere yeni eklediğim İskoçya fethim beni çok etkiledi. Meğer ne “braveheart” lar varmış dedirtti dünyada...
Whisky testing dükkanının kapısında, hiç anlamadığım dilde sohbet ettiğimiz -ve sanırım dertleştiğimiz- sayın çekik dostum, yok aslında birbirimizden farkımız… Hepimiz sonsuzca kendimizi aramaktayız..
Bulabilir miyiz bu gurbet ellerde bilemem ama bildiğim, evi insanın kalbindeymiş. Hiç bir yer yok, yanında götürmediğin yüreğini..
En sevdiği çayın adının, bir meydana verilmesinden muzdarip her gün “Earl Grey Monument” meydanında, beni fazla meyve satarak kazıklayan Polonyalı arkadaşım, biz alışkınız, "Ederinden fazla değer vermeye"… Ama sanırım mesele, verdiği rütbeyi kendi söken ellere sahip olmakta değil mi? Çok da kazançlı sayılmazsın bu durumda… Yarın, meyvelerimi en ucuzcu marketten satın alacağım, haberin olsun....
Her gün, bu meydanda çay içiyorum ve etrafı seyrediyorum. İnsan, nasıl olur da her gün boş boş baktığını sandığı duvarlarda, yeni bir şeyler görür? Bakmakla görmek arasındaki ince çizgi, ne tarafa daha yakın?
Yüreğimden bakabildiğim her gün için, kendime ve bana baktığınız için sizlere büyük alkış...
Yapriko