Etiketim yok benim! Öylesine biriyim… Oyun oynarım, rol keserim… Yazarım cümlelerimi boş sayfalara.
Kimi zaman sessiz kalırım avaz avaz; kimi zaman sözcüklerime yetişemezsin. Anlamazsan beni eğer anlarmış gibi yapma! Ben anlarım!
Kızgınlıklarım büyüktür benim. Ne zaman alev alacağımı ben bile bilemem. Aldırmam sanırsın; kapı yüzüne kapanınca anlarsın.
Yorulur, usanır, vazgeçerim bazen… Durur dinlenirim… Sonra birden geri dönerim… Deli gibi koşarım…
Haddimi bilirim. İlk görenlerdenim; sonradan olanlardan değil!
Şimşekler de çıksa, kasırgalar da kopsa korkutmaz beni. Eminsem yürüdüğüm yoldan durmam geçerim arasından.
Sıradan değilim. Olamam. Ben “ben” olmalıyım her koşulda. Araziye uyamam… Sen uy. Sana da karışmam…
Pişman olmam… Ders derim, tecrübe derim, üstünden geçer giderim…
Geçmişi tutmam elimde, alırım ardıma…
Yok saydıklarım vardır benim. Hayatımda olup ta, oldurmadıklarım. Ben istemedikçe yoklardır bende.
Kirletmem kendimi “kim ne yapmış?” ile. Bakarım benimle yarışan bana. Sağa sola bakarken tökezlemektense önüme bakıp koşmayı tercih ederim her zaman.
Derin seversem sonsuz güvenirim. Ama güvenim yıkılırsa hızlı silerim. Ne kadar büyükse hayal kırıklığım o denli unuturum…
Şimdi sen dersin ki neden bu ayrıkotluğu?
Çünkü ben sadece ben olduğum zaman var olabilirim!
Merve…