Ölümünün 5. yılında sevgi, saygı ve özlemle anıyoruz seni...
5 yıl önceki kelimelerim, hislerim ve yüreğimdeki sevgim hala sımsıcak...
ÖZLEDİK SENİ...
Ne yapsam olmuyor!!!
Bir manevi babam vardı benim; gelip geçti hayatımdan... Her aklıma gelişinde kocaman birşey düğümleniyor boğazıma... Yutkunamıyorum!
Çok zamanlar geçirdik birlikte! Kimi zaman akıl hocam, kimi zaman arkadaşım, kimi zaman babam, kimi zaman sırdaşım oldu benim... Ben ise O’ nun hayatı boyunca sahip olamadığı kızıydım; korur, kollardı beni, uyurken üzerimi örterdi her baba gibi...
Birşey var ki unutamadığım sadece ikimizle ilgili olan; ne zaman yanaklarımdan öpse beni, mutlaka başımı yani saçlarımı koklardı benim Adnan Babam!
Ben her defasında kocaman yutkunurdum onun burnunu başımda hissettiğimde... Güçlü bir baba, dağ gibi bir eş, karizmatik bir doktor, eğlenceli bir dede, detaycı ve merhametli bir eş, azimli, sabırlı ve de çektiği acılara rağmen hayata tutunan sapasağlam bir insan, minik prensesimin Adnan Dedesi, Leyla’ nın sevgilisiydi “O”.
Yaşadıklarını bilmek, yaşananlara rağmen hayata sıkı sıkı tutunmasını izlemek, Alara doğduktan sonra kendi kelimeleriyle dinlemek O’ ndan torun sevgisini; başka hatta bambaşka duygulardı!
Benim kızımı “sevgilim!” diye sevdi yaşamı boyunca... Yoğun bakımdayken bile mırıldanarak sordu “lokumunu”, Alara’ yı...
Adnan Dedesi’ ne göre herşey Alara’ nındı. Leyla’ nın aldığı bütün Danino’ lar, evdeki tüm muzlar, yatağın üzerindeki tüm yastıklar, tabaktaki tüm salatalıklar, hatta Adnan Dede’ si bile... Alara’ nın doğduğu ilk saatleri, çıkan ilk dişini, mırıldandığı ilk kelimelerini, ilk emeklemesini, ,ilk adımlarını, ilk okuluna başladığı günü, ilk yıl sonu gösterisini hiç kaçırmadı.
Benim hamileliğim, benim işim, benim toplantılarım, benim sağlık sorunlarım hep önemliydi O’ nun için...
Kendi ofis açılışıma sağlık sorunları nedeniyle gelemediği gün nasıl da paylaşmıştı heyecanımı telefonda; hatırlarım dün gibi... “Tekkeyi bekleyen çorbayı içer.” derdi her şikayet edişimde.
Dedikodu yapardık fısıldayarak bahçede... Ahmet ve Leyla Anne çimleri biçer; biz onları izlerdik terastan birlikte... Ahmet ile yaptıkları baba-oğul kavgalarına tanık olur, gülümserdik Leyla Anne ile; bağırışıp duruyor olmaları bizi mutlu ederdi. Çünkü o bağırışlar aslında baba-oğul kavgasıydı bizce de... İnanılmaz gurur duydu başarılarımızdan, inanılmaz şeyler paylaştık kan bağı olmaksızın aramızda... Maneviyatın ne demek olduğunu, insanların arasındaki sevgi bağının kan bağından daha da üstün olduğuna yaşayarak tanık olduk.
Ben bebek sahibi olmak için ameliyata girerken, Ahmet by-pass ameliyatı geçirirken O’ nun hayır duasını aldık!
O’ nu son yolculuğuna uğurlamak O’ nu seven herkes gibi bize de çok zor geldi. Kocaman bir yıl geçti, zaman aktı, Alara daha da büyüdü; alışmışız gibi yapıyoruz; O’ nun yokluğuna...
Oysa nafile... Yalnız zamanlarda yanaklarımızdan süzülüyor yaşlar; biraradayken ise yüreğimizden...
Şimdi çok uzaklarda izliyor bizi... Alara’ nın gelişimini, Leyla’ nın O’ nun ardından nasıl da sağlam durduğunu, benim hala! kilo vermeye çalıştığımı, Ahmet’ in hala sadece! Alara’ nın fotoğraflarını çektiğini izliyor uzaklardan...
Biz her biraraya geldiğimizde özlemle anıyoruz Adnan Baba’ yı... Her defasında O’ nun esprileri geliyor dilimizin ucuna...
Ah be Adnan Baba! Çok özlüyorum ben seni!!! Sesin kulağımda, sevgin yüreğimde asılı kaldı!
Toprağın cennet olsun!
Şebnemm
Yanaklarından süzülen yaşlara, yüreğindeki kocaman sevgi eşlik etti yazı boyunca...